Sene 1964 idi. Ankara’nın bir büyük camiinde Cuma namazı öncesi Arap şivesi ile konuşan tatlı bir hitabete sahip hoca efendiden dinlemiştim bu kıssadan hisseyi. 04.09.2010 16:52:42
Bir iş yapıp sevap almak her kişiye nasip olamıyor onu anlatacağım. bir İslam beldesinden çok zengin, sahavetli eli açık yardım seven bonkör bir tüccar Halil Okumaya Devam >>
UĞUR ÖZTEKE
Geçtiğimiz haftalarda elimize ulaşan ama okuyup bitiremediğim kitaplardan birisi de İsmail Detseli abimizin kendi özgün ifadesi ile kaleme aldığı yakın tarihteki Konya’yı anlatan Hatırla Ey Şehir isimli kitabını da fırsat buldukça okuyarak tamamlamak üzereyim. İsmail abimizin kaybolmayan heyecanına, uğraşına, emeğine bu kitap ile bir kez daha şapka çıkarttım. Teşekkürler İsmail abi, elinize sağlık. Okumaya Devam >>
MUAMMER ULUTÜRK -
m.uluturk@gmail.com
“Hatırla Ey Şehir”, sevgili Ağabeyim İsmail Detseli’nin Konya ve Meram’ın geçmiş yaşantılarını anlatan pek değerli kitabının adı.30.08.2010 05:31:19
Uzun zaman sonra elime geçtiğinden hakkında ancak yazabildim. Kitap, muhtevası itibarıyla şehir tarihçilerine, belgeselcilere, kültür ve sanat insanlarına kaynaklık etmekle kalmayacak, yazarın yaşadığı coğrafyayı bir zaman sonra ele alacak olanların başvuru kitaplarından biri olacaktır.
Okumaya Devam >>
30 Ağustos 2010 Pazartesi
İsmail Detseli
Tıbbın ve tıbbi cihazların bu kadar gelişmiş olduğu çağımızda çaresinin kesin olarak bulunmadığı bir hastalık olan kanser ne yazık çok canlar yakmaktadır. 50 yıl kadar önceleri kanser, ülser diye bilinen hastalıklar pek bilinmezdi. Bu hastalıklar var mıydı, yok muydu onu da bilmiyoruz, ama hastalık olarak bilinenlerin başlıca en tehlikelisi veremdi. “Yazık meremden (verem) ölüvermiş”, “ciğeri tamamen bitmiş” gibi kadınlar arasındaki konuşmaları hatırlar gibiyim. Daha başka tatarca Okumaya Devam >>
İsmail Detseli
23 Ağustos 2010 Pazartesi
15 -20 yıl kadar oldu olmadı, köy kasaba, hemşeri buluşmaları… Hasret gidermek, sarılıp kucaklaşmak amacıyla bir araya gelinen buluşmalar…
Bu sevgi saygı hasletini, insanlar arasındaki kaynaşmayı görüp seviniyor, coşuyor ve “benliğimize dönüyoruz” diye seviniyorduk. Yıl içerisinde bir iki defa yapılan şenlik, festival, yemekli buluşmalar bir tanışma, kaynaşma vesilesi oluveriyordu.
Şu son yıllarda bunlarda bu buluşmalarda bir azalma olduğunu görüp üzülüyoruz. Umarım yeniden Okumaya Devam >>
© 2010 - İsmail Detseli Altyapı: WordPress